Ang mga tokenized deposit ay maaaring magpababa sa kakayahan ng mga bangko sa U.S. na maghawak ng long-term interest-rate exposure ng $700 bilyon sa ilalim ng isang sitwasyong iminodelo, ayon sa pananaliksik na inilabas noong Agosto 25 ng mga ekonomista ng Dallas Fed na sina Rosie Levy at Srini Ramaswamy.
Ang pigura ay hindi kumakatawan sa $700 bilyong deposito na inaasahang aalis sa mga bangko o isang katumbas na garantisadong pagbaba sa pagpapautang. Sinusukat nito ang posibleng pagbaba sa gana ng mga bangko sa duration risk, na ipinahayag bilang katumbas na exposure sa ten-year Treasury securities.
Sinabi rin ng mga may-akda na ang kanilang mga pananaw ay hindi dapat iugnay sa Federal Reserve Bank of Dallas o sa Federal Reserve System.
Ang mga tokenized deposit ay ordinaryong komersyal na depositong bangko na kinakatawan sa isang blockchain o iba pang distributed ledger. Maaari nilang suportahan ang automated na pagbabayad, programmable na transaksyon, at 24/7 na settlement habang nananatili itong pananagutan ng nag-isyu na bangko.
Ang kanilang bilis ay maaaring magpahina sa mga praktikal na hadlang na nagpapatatag sa mga deposito. Ang mga customer na naghahanap ng mas mataas na kita ay maaaring maglipat ng pera sa pagitan ng mga institusyon nang mas mabilis kaysa sa magagawa nila sa pamamagitan ng maraming umiiral na sistema ng pagbabangko.
“Ang instant settlement ay magpapahintulot sa mga may hawak ng deposito na nagbibigay-priyoridad sa kita na lumipat ng bangko halos kaagad-agad,” sulat ng mga ekonomista.
Maaaring awtomatikong ilipat ng mga smart contract ang mga balanse kapag ang ibang institusyon ay nag-aalok ng mas magandang rate. Ang agentic artificial intelligence ay theoretically kayang subaybayan ang mga kita at simulan ang mga paglilipat na iyon nang hindi nangangailangan ng manual na pagkilos ng mga customer.
Hindi hinulaan ng mga may-akda kung gaano kalawak gagamitin ng mga depositor ang naturang automation. Inilarawan nila ang malawakang pag-ampon bilang hindi tiyak at sinuri kung ano ang maaaring mangyari sa ilalim ng tiyak na mga pagpapalagay.
Ginagamit ng mga bangko ang medyo matatag na deposito upang pondohan ang mga mortgage, business loan, securities at iba pang longer-term na asset. Bagama’t maaaring mag-withdraw ang mga customer ng demand deposit anumang oras, madalas na nananatili ang mga aggregate na balanse sa mga bangko sa loob ng maraming taon.
Ang behavioral stability na ito ay nagbibigay sa mga deposito ng effective duration. Sinusukat din ng mga bangko ang deposit beta, na nagpapakita kung gaano kalapit ang paggalaw ng mga interes na binabayaran nila sa mga customer sa market rates.
Gamit ang Federal Reserve H.8 balance-sheet data, tinatayang hawak ng mga bangko sa U.S. ang humigit-kumulang $7 trilyon ng long-term interest-rate exposure noong Hulyo 15. Humigit-kumulang $5.8 trilyon, o 80%, ay sinuportahan ng duration characteristics ng mga deposito maliban sa malalaking time deposits.
Natuklasan ng kanilang pagsusuri na ang 10% na pagtaas sa deposit rate sensitivity ay maaaring magpababa ng duration risk capacity ng mga bangko ng $700 bilyon, sa pag-aakalang ang mga deposito ay may average na buhay na apat na taon.
Isang hiwalay na senaryo ang natuklasan na ang pagbabawas ng average na buhay ng deposito ng 10% ay maaaring magpababa ng maturity transformation capacity ng humigit-kumulang $580 bilyon.
Ang mga ito ay back-of-the-envelope na pagtataya batay sa mga pinaghihinalaang duration at aggregate balance-sheet matching. Hindi ito mga hula ng aktwal na pagkalugi sa pautang, pag-withdraw ng deposito, o pagkabigo ng bangko.
Maaaring tumugon ang mga bangko sa pamamagitan ng pag-aalok ng mas mataas na interes sa deposito, na nagpapababa sa insentibo para lumipat ang mga customer. Ang diskarte na iyon ay magpapataas ng gastos sa pagpopondo at magpapaliit ng lending margins.
Maaari ding humawak ang mga institusyon ng mas maraming reserves at securities ng gobyerno sa halip na long-term na pautang. Ang isa pang opsyon ay ang pagpapalabas ng karagdagang term debt upang mapanatili ang umiiral na antas ng pagpapautang.
Ang mas malaking pag-asa sa mamahaling wholesale debt ay “posibleng negatibong makaapekto sa halaga ng kredito,” tinaya ng mga may-akda.
Ang pananaliksik gamit ang sistema ng Pix ng Brazil ay nagbibigay ng maagang paghahambing. Isang pag-aaral ng Central Bank of Brazil ang natuklasan na ang pagtaas ng paggamit ng instant-payment ay nagtulak sa mga bangko na humawak ng mas maraming liquid asset, lalo na ang mga government bond, habang binabawasan ang bahagi ng mga pautang sa kanilang balance sheet.
Ang mga natuklasan sa Brazil ay hindi nagpapatunay na ang mga tokenized deposit sa U.S. ay magbubunga ng magkatulad na resulta. Ang Pix ay isang instant-payment network sa halip na isang tokenized deposit system, at ang dalawang merkado ay gumagana sa ilalim ng magkaibang istruktura ng pagbabangko.
Ang malalaking bangko sa Amerika ay sumusulong sa tokenized deposit infrastructure sa kabila ng posibleng panganib sa pagpopondo. Inanunsyo ng The Clearing House ang isang shared network na sumusuporta sa automated workflows, interoperability, at 24/7 na settlement.
Sinusuportahan ng Bank of America, Citi, BNY, Wells Fargo at iba pang institusyon ang proyekto. Gaya ng iniulat ng crypto.news, nagtatayo ang JPMorgan at mga pangunahing kakumpitensya ng shared tokenized deposit infrastructure na nilayon upang ikonekta ang aktibidad ng blockchain sa regulated na pera ng komersyal na bangko.
Pumapasok din sa sektor ang mga bangko ng komunidad at rehiyon. Tatlumpu’t siyam na state banking association ang bumuo kamakailan ng BankChain Alliance, na naglalayong maglunsad ng nationwide blockchain sa taong 2027.
Ang disenyo ng mga network na ito ang magtatakda kung gaano kadali mailipat ang mga deposito sa pagitan ng mga institusyon. Maaaring mapabuti ng interoperability ang mga pagbabayad habang pinapataas din ang kompetisyon para sa pagpopondo, na ginagawang sentral na isyu para sa mga regulator ang pag-uugali ng deposito, mga patakaran sa liquidity, at pagkakaiba-iba sa laki ng bangko.
