Ang mga stablecoin ay hindi pa mapagkakatiwalaang gumagana bilang paraan ng pagbabayad sa malawakang saklaw, sinabi ni Pablo Hernández de Cos, Pangkalahatang Tagapamahala ng Bank for International Settlements (BIS), noong Agosto 28 sa simposyum ng Federal Reserve sa Jackson Hole.

Sa kanyang opisyal na talumpati sa BIS, ipinunto ni de Cos na ang mga tokenized na deposito sa bangko ay nagbibigay ng mas matatag na ruta sa mga programmable na pagbabayad. Nanatili ang mga ito sa loob ng umiiral na sistema ng pagbabangko at nag-aayos sa pamamagitan ng pera ng sentral na bangko.

“Nag-aalok ang mga tokenized na deposito ng mas direktang daan upang magamit ang tokenisation habang pinapanatili ang mga pundasyon ng sistemang pananalapi,” sabi ni de Cos.

Gayunpaman, hindi siya nanawagan para sa isang kumpletong pagbabawal sa mga stablecoin. Sinabi niya na ang mga stablecoin at tokenized na deposito ay maaaring magkasamang umiral kung itatakda ng mga regulator ang kanilang mga tungkulin at magpapataw ng angkop na mga pananggalang. Sa ilalim ng kanyang ginustong modelo, ang mga tokenized na deposito ang hahawak sa karamihan ng pang-araw-araw at pakyawan na pagbabayad. Ang mga stablecoin ay magsisilbi sa mas makitid na function, kabilang ang desentralisadong pagpapautang.

Ang talumpati ay dumating isang araw matapos maglathala ang Financial Stability Institute, na konektado sa BIS, ng isang pag-aaral na naghahambing ng mga regulasyon ng stablecoin sa Estados Unidos, European Union, United Kingdom, Hong Kong, at Singapore. Natuklasan ng ulat ang malawak na pagkakaiba sa kung aling mga entidad ang maaaring mag-isyu ng mga stablecoin at kung aling mga karagdagang aktibidad ang maaari nilang isagawa.

Nahihirapan ang mga stablecoin na matugunan ang tatlong katangian ng pera

Tiningnan ni De Cos ang mga stablecoin laban sa tatlong katangian na itinuturing niyang sentral sa isang gumaganang sistemang pananalapi: pagiging isa, interoperability, at integridad ng pananalapi. Ang pagiging isa ay nangangahulugang ang iba't ibang anyo ng pera na denominated sa parehong currency ay mananatiling matutubos sa pantay na halaga. Ang isang dolyar na hawak sa isang reguladong bangko ay dapat magkaroon ng parehong halaga ng isang dolyar na hawak sa isa pang bangko.

Hindi laging natutugunan ng mga stablecoin ang kondisyong ito sa mga pangalawang merkado. Ang isang user na may hawak na USDT ay maaaring kailanganing ibenta ito bago bumili ng USDC kung ang tatanggap ay tumatanggap lamang ng huli. Ang alinmang token ay maaaring mag-trade sa itaas o ibaba ng isang dolyar sa panahon ng stress, na nangangahulugang ang palitan ay maaaring hindi mangyari sa par.

Sa kaibahan, ang mga tokenized na deposito ay nananatiling pananagutan ng mga reguladong komersyal na bangko. Maaaring mag-debit ang mga paglilipat ng balanse ng bangko ng isang customer at mag-credit ng isa pa habang ang mga bangko ay nag-aayos sa pamamagitan ng mga account ng sentral na bangko. Ipinunto ni De Cos na ang kaayusang ito ay nagpapanatili ng koneksyon sa pera ng sentral na bangko.

Ang interoperability ay nagdudulot ng isa pang hamon. Nagpapatakbo ang mga stablecoin sa iba't ibang blockchain at scaling network. Ang paglilipat ng parehong token sa pagitan ng mga chain ay madalas nangangailangan ng mga tulay, sentralisadong tagapamagitan, o wrapped asset. Ang bawat paraan ay nagpapakilala ng mga panganib sa operasyon, custody, o smart-contract.

Nahaharap din ang mga tokenized na deposito sa mga problema sa interoperability. Karamihan sa kasalukuyang mga proyekto ay nagpapatakbo sa pamamagitan ng mga permissioned na network na hindi malayang nakikipag-ugnayan sa iba pang mga platform. Kinilala ni De Cos na walang multi-bank, cross-border tokenized deposit system ang kasalukuyang nagpapatakbo sa buong komersyal na saklaw.

Ang integridad ng pananalapi ang kanyang ikatlong alalahanin. Pinahihintulutan ng mga pampublikong blockchain ang mga user na humawak at maglipat ng mga asset nang hindi umaasa sa isang reguladong custodian. Ang istrukturang ito ay maaaring magpahiram sa paglalapat ng mga kontrol sa anti-money laundering (AML) at counterterrorist financing (CTF) nang mas mahirap na pare-pareho.

Ang alalahaning iyon ay hindi nangangahulugang bawat transaksyon na self-custody ay iligal. Nangangahulugan lamang ito na hindi laging madaling matukoy ng mga regulator ang mga partido tulad ng sa isang sistema ng bank account. Sinabi ni De Cos na kailangan pa ring tukuyin ng mga policymaker kung paano dapat ilapat ang mga patakaran ng AML sa mga peer-to-peer na paglilipat habang pinoprotektahan ang privacy.

Nagbabala na ang pinuno ng BIS na ang mga token na sinusuportahan ng dolyar ay maaaring lumikha ng mga panganib sa katatagan ng pananalapi kung lumaki ang mga ito nang walang tradisyonal na pananggalang sa pagbabangko.

Ang paglago ng stablecoin ay lumilikha ng magkasalungat na epekto sa ekonomiya

Ang pag-ampon ng stablecoin ay maaaring magpataas ng demand para sa panandaliang utang ng gobyerno. Karaniwang humahawak ang mga issuer ng Treasury bills at iba pang likidong asset upang suportahan ang kanilang mga nagpapalipat-lipat na token.

Napansin ng Kagawaran ng Pananalapi ng U.S. na ang GENIUS Act ay nangangailangan ng mga pinahihintulutang payment stablecoin na magpanatili ng isang-sa-isang reserba. Kabilang sa mga karapat-dapat na asset ang salapi, deposito, repurchase agreements, at mga securities ng Treasury na may natitirang maturity na 93 araw o mas kaunti.

Ipinunto ni Treasury Secretary Scott Bessent na ang paglago ng stablecoin ay maaaring magpalakas ng internasyonal na demand para sa dolyar at utang ng gobyerno ng U.S. Nang maging batas ang GENIUS Act noong Hulyo 2025, tinawag ni Bessent ang mga stablecoin na "isang rebolusyon sa digital finance" na maaaring lumikha ng karagdagang demand sa Treasury.

Tinanggap ni De Cos na ang mga stablecoin ay maaaring magpababa ng gastos sa paghiram ng gobyerno, lalo na kapag ang demand ay nagmumula sa labas ng Estados Unidos. Ang mga dayuhang user ng stablecoin ay maaaring lumikha ng karagdagang demand para sa Treasury bills sa halip na basta-basta palitan ang mga umiiral na lokal na mamimili.

Gayunpaman, sinabi niya na ang epekto ay maaaring magtrabaho laban sa mga pribadong nanghihiram. Kung ililipat ng mga sambahayan ang pera mula sa mga deposito sa bangko patungo sa mga stablecoin, ang mga bangko ay maaaring mawalan ng isang medyo matatag at murang pinagmulan ng pondo.

Maaaring ibalik ng mga issuer ang bahagi ng pera na iyon sa mga bangko bilang pakyawan na deposito. Ngunit ang pakyawan na pagpopondo ay mas puro at sensitibo sa mga rate ng interes. Maaaring tumugon ang mga bangko sa pamamagitan ng pagtaas ng presyo ng utang o paghawak ng mas likidong asset. Ang mas maliliit na nagpapahiram ay maaaring humarap sa mas malaking presyon dahil mas umaasa sila sa mga deposito ng customer. Ang mas mataas na gastos sa pagpopondo ay maaaring umabot sa mga sambahayan at maliliit na negosyo sa pamamagitan ng mas mahal na kredito.

Ang istraktura ng reserba ay lumilikha din ng posibleng mga channel ng pagkalat. Ang isang alon ng pagtubos ng stablecoin ay maaaring pilitin ang isang issuer na magbenta ng Treasury bills o mag-withdraw ng malalaking deposito sa bangko. Ang ganitong mga paggalaw ay maaaring maglagay ng presyon sa mga panandaliang merkado ng pondo sa panahon ng stress.

Ang mga kinalabasan na ito ay nananatiling mga senaryo sa halip na kumpirmadong hula. Binanggit ni De Cos ang pagmomodelo ng BIS na natagpuan ang isang katamtamang pangkalahatang epekto sa ekonomiya, na ang resulta ay nakasalalay sa komposisyon ng reserba, utang ng gobyerno, at kung ang demand ng stablecoin ay nagmumula sa loob ng bansa o sa ibang bansa.

Nag-aaplay ang limang merkado ng iba't ibang panuntunan sa stablecoin

Sinuri ng pag-aaral ng Financial Stability Institute ang mga regulatory frameworks sa limang pangunahing merkado. Natagpuan nito na ang lahat ng limang ay karaniwang nililimitahan ang mga issuer sa mga function tulad ng pag-isyu, pagtubos, at pamamahala ng reserba.

Magkakaiba ang mga frameworks sa pagpapahiram, staking, proprietary trading, at custody. Ang Estados Unidos at Singapore ay nagpapatupad ng medyo mahigpit na pamamaraan patungkol sa mga espesyal na non-bank issuer.

Sa ilalim ng U.S. GENIUS Act, ang mga aktibidad tulad ng pagpapahiram, staking, proprietary trading, at custody ng third-party na crypto asset ay karaniwang nasa labas ng pangunahing pahintulot ng isang payment stablecoin issuer. Ang hiwalay na entidad o pag-apruba ng regulasyon ay maaari pa ring sumuporta sa ilang kaugnay na serbisyo.

Pinahihintulutan ng European Union, United Kingdom, at Hong Kong ang ilang karagdagang aktibidad kapag nakakuha ang mga issuer ng hiwalay na awtorisasyon, pag-apruba ng regulasyon, o iba pang kinakailangang pahintulot. Ang mga bangko ay maaari ring magpatakbo sa ilalim ng mas malawak na prudential frameworks kaysa sa mga espesyal na issuer.

Natukoy ng pag-aaral ang isang potensyal na puwang sa antas ng grupo. Ang mga paghihigpit ay karaniwang nalalapat sa legal na entidad na nag-iisyu ng stablecoin, hindi sa bawat kumpanya sa loob ng corporate group nito.

Samakatuwid, ang isang kaugnay na affiliate ay maaaring magsagawa ng mga aktibidad na hindi direktang magagawa ng issuer. Nahaharap na ang mga bangko sa pinagsamang pangangasiwa na dinisenyo upang makuha ang mga panganib sa kanilang mga grupo. Ang mga negosyong stablecoin na hindi bangko ay maaaring hindi humarap sa isang katumbas na sistema sa bawat hurisdiksyon.

Sinabi ng mga may-akda ng FSI na maaaring kailanganing palawigin ng mga regulator ang pangangasiwa sa antas ng grupo sa mas malalaking non-bank issuer. Nakasaad sa publikasyon na ang mga konklusyon nito ay kumakatawan sa pananaw ng mga may-akda at hindi kinakailangang sumasalamin sa posisyon ng BIS o ng mga sentral na bangko nitong miyembro.

Samantala, patuloy na ipinapatupad ng U.S. Treasury ang GENIUS Act. Noong Abril, nagmungkahi ito ng mga patakaran sa AML at sanction na magtuturing sa mga pinahihintulutang payment stablecoin issuer bilang mga institusyong pinansyal sa ilalim ng Bank Secrecy Act.

Ang panukala ay mangangailangan sa mga issuer na magpanatili ng mga sistema para sa pag-block, pag-freeze, o pagtanggi sa mga transaksyon kung legal na kinakailangan.

Nahaharap pa rin ang mga tokenized na deposito sa mga praktikal na balakid

Ang mga tokenized na deposito ay digital na representasyon ng mga deposito ng komersyal na bangko na nakatala sa programmable na imprastraktura. Nananatili silang mga claim laban sa mga bangko sa halip na mga claim laban sa hiwalay na stablecoin issuer.

Ang kanilang pangunahing bentahe ay institusyonal. Nagpapatakbo na ang mga bangko sa loob ng capital, liquidity, resolution, supervision, at mga framework ng proteksyon ng customer. Ang pag-aayos sa pamamagitan ng pera ng sentral na bangko ay maaari ring magpanatili ng pantay na halaga sa pagitan ng mga deposito sa iba't ibang institusyon.

Gayunpaman, hindi pa nasolusyunan ng mga tokenized na deposito ang bawat teknikal na problema. Ang hiwalay na network ng bangko ay maaaring maging closed system na may nakulong na liquidity. Ang mas maliliit na institusyon ay maaaring mahirapan sa mga gastos sa pagpapatupad at network effects na pabor sa mas malalaking bangko.

Ang tuloy-tuloy na operasyon ay nagdudulot din ng panganib. Ang round-the-clock na paglilipat ay maaaring magpabilis ng pag-withdraw ng deposito sa panahon ng krisis. Maaaring kailanganin ng mga bangko at sentral na bangko ang mga bagong kaayusan sa liquidity na may kakayahang tumugon sa labas ng tradisyonal na oras ng operasyon.

Nananatili ang mga legal na tanong tungkol sa pagiging pinal ng pag-aayos, pagpapatupad ng smart-contract, at pagwawasto ng mga maling transaksyon. Dapat ding gumana ang mga tokenized na sistema kasama ng kasalukuyang imprastraktura ng pagbabangko sa panahon ng anumang mahabang transisyon.

Sinisiyasat ng BIS ang mga ideyang ito sa pamamagitan ng Project Agorá, na pinagsasama ang pitong sentral na bangko at higit sa 40 pribadong institusyong pinansyal. Sinubukan ng proyekto ang cross-border na pag-aayos gamit ang tokenized na komersyal na pera ng bangko at sentral na bank reserves.

Gaya ng iniulat ng crypto.news, lumipat ang proyekto mula sa prototype work tungo sa real-value testing noong 2026. Gayunpaman, hindi pinatutunayan ng mga pagsubok na iyon na handa na ang mga tokenized na deposito na palitan ang mga kasalukuyang payment network.

Samakatuwid, ang posisyon ni De Cos ay nagpapakita ng mga tokenized na deposito bilang mas matibay na modelo ng institusyon, hindi isang tapos na pandaigdigang produkto. Mayroon nang mas malawak na distribusyon sa pampublikong blockchain ang mga stablecoin, habang ang mga tokenized na deposito ay nagpapanatili ng mas malapit na koneksyon sa reguladong pera.

Ano ang susunod na mangyayari?

Dapat ngayong gawing detalyadong operational na kinakailangan ng mga regulator ang malawak na prinsipyo. Sa Estados Unidos, patuloy na ipinapatupad ng mga ahensya ang mga probisyon sa reserba, paglilisensya, sanction, at AML sa ilalim ng GENIUS Act.

Patuloy na ilalapat ng ibang hurisdiksyon ang kanilang sariling frameworks. Ang pagkakaiba sa pagitan ng limang merkado ay maaaring hikayatin ang mga issuer na pumili ng mga istruktura o lokasyon na may mas malawak na pahintulot.

Iminumungkahi ng pag-aaral ng FSI na mas bibigyang pansin ng mga regulator ang buong korporasyong grupo, lalo na kapag ang mga non-bank affiliate ay nagbibigay ng mga serbisyo sa pagpapahiram, staking, trading, o custody sa paligid ng isang issuer.

Para sa mga sentral na bangko, ang susunod na hakbang ay kinabibilangan ng pagpapalawak ng mga eksperimento sa tokenized settlement habang bumubuo ng mga karaniwang teknikal at legal na pamantayan. Hindi malamang na mawala ang mga stablecoin sa prosesong ito. Sa halip, inaasahan ni De Cos na sakupin nila ang mga espesyal na papel sa ilalim ng mga patakaran na sumusuporta sa pagtubos, transparency, at integridad ng pananalapi.

Mga Madalas Itanong (FAQs)