Matapos ang mga pagbabago ng Binance sa Europa, ang self-custody ay naiulat na nakahatak ng karamihan sa mga withdrawal ng user, na nagpapakita ng lumalaking pangangailangan para sa direktang kontrol sa crypto asset.

Pinatay ng Binance ang mga ilaw para sa mga European user nito ngayong Hulyo. Hula ng mga eksperto sa pananalapi at mga regulator na ang lahat ng mga naiwang trader na iyon ay lilipat sa isa pang regulated na palitan, magrerehistro, magpapasa ng mga tseke, at magpapatuloy gaya ng dati. Iyan ang inaasahang mangyayari ayon sa mga regulator. Humigpit ang mga patakaran, nagsara ang isang plataporma, at ang mga user ay magalang na lumipat sa susunod na aprubadong CEX. Ngunit hindi iyon ang nangyari.

Ayon sa sariling bilang ng Binance, 70% ng mga pondo na inalis sa platform ay hindi napunta sa ibang palitan. Napunta ang mga ito sa mga personal na wallet. Tanging 30% lamang ang napunta sa mga kalabang regulated na plataporma. Kaya nang magsara ang pinto sa kanilang likuran, hindi na naghanap ng ibang palitan ang mga tao para hawakan ang kanilang mga pondo, sa halip ay pinili nilang hawakan ang sarili nilang mga pondo.

Ito ang sariling mga numero ng Binance, na hindi na-audit, kaya't mainam na mag-iwan ng kaunting puwang para sa kamalian. Ngunit kahit na halos totoo ito, mayroon itong sinasabi na nagpapakaba sa bawat palitan. Ang hindi komportableng katotohanan para sa malalaking platform ay ang karamihan sa mga tao ay hindi kailanman naging tapat na customer, ngunit komportable lamang na panatilihin ang kanilang pera doon pansamantala.

Kung babalikan ang ilang taon, ang pagbili ng Bitcoin at pagkatapos ay pagpapalit nito para sa iba sa ibang chain (tulad ng SOL o ETH) ay nangangailangan ng sentralisadong palitan. Hawak nito ang mga coin, pinapatakbo ang mga trade, at pinamamahalaan ang magulong trabaho sa pagitan ng mga blockchain na nangangailangan ng pag-unawa sa kriptograpiya na kasing-antas ng PhD. Doon ipinarada ng mga user ang kanilang pera dahil walang ibang makatuwirang lugar upang itago ito dahil sa seryosong kakulangan ng mga alternatibo.

Ngunit hindi na dapat mag-alala ang mga user, dahil mas maraming alternatibo ang dumating simula noon, at hindi na nangangailangan ng kaalamang pang-eksperto upang mag-navigate. Ang mga self-custody wallet tulad ng MetaMask ay ginawang ilang tap lang sa telepono ang nakakatakot na slogan na "maging sarili mong bangko." Ginawa ng mga hardware wallet na "boring" ang cold storage, na siyang gusto mismo ng mga tao. At nilutas ng protocol na THORChain ang bahagi ng pagpapalit na inakala ng lahat na palitan lamang ang makakagawa, na nagpapahintulot sa mga user na i-trade ang native asset ng isang chain para sa iba nang hindi muna ibinibigay ang crypto sa isang sentralisadong entidad. Pinananatili nila ang custody sa buong panahon at nagpapalit lamang kapag gusto talaga nila.

Kung pagsasama-samahin ang mga pagsulong na iyon, ang dating kasunduan ay tila medyo kulang sa sigla. Ang pangunahing dahilan upang mag-iwan ng malaking balanse sa isang sentralisadong palitan ay kaginhawahan, hindi pangangailangan. Kapag ang pag-trade nang direkta mula sa isang personal na wallet ay napakadali, ang pagpapanatili ng permanenteng tumpok ng pera sa platform ng iba ay isa lamang gawi, hindi isang kinakailangan.

Walang sinuman sa mga ito ang nagpapagaan sa self-custody, at magiging di-tapat kung magpapanggap tayo ng iba. Ang paghawak ng mga susi nang personal ay nangangahulugan ng mas malaking responsibilidad. Walang support line na tatawagan kung nawala ang recovery phrase at walang reset button. Inalis ng palitan ang pasaning iyon mula sa mga kamay ng mga tao, at para sa maraming tao, ang kalakal na iyon ay sulit. Ang kaginhawaan ay isang tunay na tampok sa aspetong ito ng paghawak ng pondo.

Ngunit iminumungkahi ng data mula sa mga European user na lumipat na ang balanse para sa lumalaking bilang ng mga tao. Dahil sa pagpipilian sa pagitan ng muling pagrehistro sa isang bagong lugar at paghawak ng sarili nilang mga coin, karamihan sa mga tao ang pumili sa huli. Hindi ito protesta laban sa anumang iisang aklat ng patakaran, kundi mas nangangahulugan ng tahimik na boto ng tiwala sa mga tool na maaaring hindi pa umiiral noong una silang nag-sign up.

Ang pag-aakala ay kailangan ng mga user ng isang palitan at palaging hahanapin ang susunod. Pagkatapos ng Hulyo 1, ang tunay na ipinahayag ay ang tagapamagitan ay kaginhawaan lamang sa simula pa lang, kapaki-pakinabang, popular, at, para sa malaking bahagi ng mga tao, hindi na mahalaga. Ang mga platform ay hindi kailanman naging kasing-dikit ng tingin. Ang kanilang mga customer ay hindi lang nabigyan ng dahilan upang umalis hangga't may nagbukas ng pinto.