Hieronder vindt u een samenvatting van het rapport 'A Deep Dive into the Future of Onchain Liquidity Routing' van The Block Research. De volledige PDF-versie van dit rapport is hier toegankelijk.

In een gefragmenteerde onchain markt is de beste uitvoering niet langer gegarandeerd door je aan één enkele locatie te houden. Liquiditeit die ooit op een handvol plaatsen bestond, beslaat nu duizenden pools en een groeiend aantal DEX-locaties over meerdere netwerken, elk met verschillende prijzen en liquiditeitsdiepte. Deze fragmentatie verandert een eenvoudige token-ruil in een complex zoek- en optimalisatieprobleem.

DEX-aggregators bestaan om die complexiteit te abstraheren en gebruikers één beste optie te presenteren. Conceptueel spelen ze dezelfde rol als een vluchtzoekmachine. In plaats van gebruikers te dwingen locaties één voor één te controleren, scant een aggregator de markt en presenteert een route die de gerealiseerde uitvoeringskwaliteit maximaliseert. Naarmate onchain-activiteit toeneemt en liquiditeit blijft fragmenteren, zijn aggregators niet langer slechts een gemak; ze worden steeds meer de standaard toegangslayer voor efficiënte onchain-handel.

Mechanisch gezien neemt een aggregator een gebruikersinstructie zoals 'ruil X van token A voor ten minste Y van token B' en zet deze om in een uitvoeringsplan. Hiervoor vertrouwen aggregators op twee primaire infrastructuurcomponenten: een routeringsengine en een transactiebeschermingslaag.

De routeringsengine is het kernbeslissingssysteem van de aggregator. Zijn taak is het vinden van de meest kosteneffectieve manier om liquiditeit te vinden over onchain-locaties en de transactie te voltooien. Dit gebeurt via twee nauw met elkaar verbonden taken.

De eerste is pathfinding, die zoekt naar mogelijke swap-paden, inclusief multi-hop routes, om een efficiënte route te identificeren onder de huidige liquiditeitscondities. Dit is computationeel niet triviaal, omdat de zoekruimte snel groeit met het aantal locaties en intermediaire activa, terwijl de omgeving voortdurend verandert naarmate pool-statussen blok voor blok worden bijgewerkt. 

De tweede is order splitting (ordersplitsing). Zelfs wanneer één enkele locatie een transactie kan uitvoeren, resulteert het pushen van een grote order via één pad vaak in een aanzienlijke prijsimpact. De routeringsengine splitst de order daarom over meerdere liquiditeitsbronnen om de algehele prijsimpact te verminderen. Dat verhoogt echter de optimalisatielast, omdat het routeringsprobleem onder strakke tijdsbeperkingen zowel 'welke paden' als 'in welke verhoudingen' wordt.

Terwijl de routeringsengine optimaliseert voor prijs, richt de transactiebeschermingslaag zich op het behoud van die waarde tijdens de uitvoering. Deze infrastructuur vermindert slippage door vijandige stromen, met name MEV-gestuurde gedragingen zoals sandwichaanvallen. Het kernprobleem is dat lopende transacties in de mempool openbaar zijn, waardoor MEV-zoekers de mogelijkheid krijgen om transacties te frontrunnen om waarde te onttrekken ten koste van de gebruikers.

Aggregators concurreren daarom niet alleen op het vinden van een aantrekkelijke route op papier, maar ook op hoe consistent ze het opgegeven resultaat kunnen leveren onder reële omstandigheden, vaak door informatielekkage te beperken om MEV-extractie te mitigeren. Dit is waar 'beste prijs' verandert in 'beste effectieve spread', en waar aggregators beginnen te lijken op infrastructuur in plaats van een loutere UI-functie.

Deze mechanismen hebben een directe invloed op de marktstructuur. Aggregators helpen gebruikers niet alleen betere prijzen te vinden; ze leiden ook orderstromen om over verschillende locaties, bepalen welke liquiditeitsmodellen concurrerend blijven en fungeren als het standaard toegangspunt tussen gebruikers en locaties. Na verloop van tijd verschuift dit de onderhandelingspositie weg van individuele DEX's en naar aggregators die de distributie, routeringsintelligentie en uitvoeringsbetrouwbaarheid controleren.

Vroege aggregators leken grotendeels op 'best-of' routers op één enkele chain. Ze vergeleken een beperkt aantal pools, selecteerden een route en voerden een eenvoudige onchain swap uit. Naarmate de liquiditeit fragmenteerde en het DEX-ontwerp evolueerde, werd routering een echte optimalisatiediscipline, die een bredere dekking van locaties, native multi-hop ondersteuning en robuustere omgang met uitvoeringsrisico's, inclusief MEV-gerelateerde slippage, vereiste. 

De richting is duidelijk, zelfs als de implementaties verschillen: aggregators verschuiven van 'een route kiezen' naar 'uitvoering orkestreren', waardoor hun reikwijdte wordt uitgebreid van prijsontdekking naar resultaatlevering.

Nu is de grens gedelegeerde uitvoering. In plaats van zich vooraf vast te leggen op vaste routering, uiten gebruikers een intentie, bijvoorbeeld 'ruil X van token A voor ten minste Y van token B', en laten ze externe solvers concurreren om de uitvoering te leveren. Dit intentie-gerichte ontwerp besteedt routering en uitvoering effectief uit aan een concurrerende marktplaats, waar solvers flexibel liquiditeit vinden en het bijbehorende uitvoeringsrisico internaliseren, waardoor de uitvoeringskwaliteit onder reële omstandigheden wordt geoptimaliseerd.

Dit rapport onderzoekt het evoluerende landschap van onchain liquiditeitsroutering, en beschrijft gedetailleerd hoe DEX-aggregators zijn geëvolueerd van eenvoudige prijsvergelijkingshulpmiddelen naar geavanceerde uitvoeringsorkestrators.