Ginagawang transparent at maaaring ipagpalit na asset ng on-chain IP ang static at illiquid na karapatan, na nagbibigay-daan sa mga laro tulad ng My Pet Hooligan na gawing tunay na economic stakeholder ang mga tagahanga mula sa pagiging pasibong mamimili.
Matagal nang tinrato ng industriya ng entertainment ang intellectual property tulad ng paranoid na may-ari ng isang bihirang pinta, nakakandado sa isang pribadong imbakan. Napakahalaga nito, ngunit static, illiquid, at naa-access lamang sa sinumang may hawak ng susi.
Ang tradisyonal na balangkas para sa pagrerehistro ng IP tulad ng mga movie franchise, kanta, at video game ay sira na, lalo na sa isang mundo kung saan halos lahat ng entertainment ay naging digital. Gayunpaman, ang pinagbabatayan na legal na imprastraktura na nagtatala ng pagmamay-ari ay nakabitin pa rin sa ika-20 siglo.
Nagsisimula ang mga isyu sa istruktura ng tradisyonal na IP sa kawalan ng access. Ang access sa matataas na halaga ng pamumuhunan sa IP ay karaniwang limitado sa isang maliit na bilog ng mga institusyon na may kakayahang umarkila ng mga abogado upang maghanap ng mga rehistro, makipag-negosasyon ng mga lisensya, at mag-istruktura ng mga benta, na epektibong inilalayo ang mga taong pinahahalagahan ang IP – ang mga tagahanga at creator na bumubuo ng halaga nito at nagtutulak ng paglago nito.
Kunin ang Star Wars movie franchise. Ang paglilisensya ng hitsura ng isang karakter tulad ni Chewbacca ay napakamahal, ngunit ang imaheng iyon ay walang halaga kung wala ang tapat, panatikong audience ng pelikula na nagpapanatili nitong relevante sa loob ng mga dekada.
Ang entertainment IP ay lubhang illiquid din. Ang mga trademark at katulad na karapatan ay "lumpy" na asset na mahirap ipresyo at mas mahirap ibenta, na may mga transaksyon na maaaring tumagal ng mga linggo o buwan bago matapos. Ang modelo ay dumaranas din ng mahinang pagkakahanay, dahil bihira lang bigyan ng gantimpala ng mga brand ang mga komunidad para sa kanilang papel sa pagpapaganda ng isang property; ang mga pinaka-dedikadong manlalaro ng isang video game, halimbawa, ay walang kinikita mula sa pandaigdigang pag-usbong nito bukod sa pribilehiyo ng patuloy na paglalaro, at pagbabayad, sa loob ng isang saradong sistema.
Ang pagdadala ng IP on-chain ay ang malinaw na pag-upgrade. Sa halip na nakakandado sa isang imbakan, ang mga karapatan ay maaaring manirahan sa isang transparent, likido, pandaigdigang merkado kung saan ang tagumpay at halaga ay sinusukat sa pamamagitan ng tunay na pakikipag-ugnayan sa halip na malabong panloob na accounting.
Binibigyang-daan ng on-chain IP ang hindi nababagong, nabe-verify na pagmamay-ari. Kung mayroong humahawak ng NFT na nagbibigay ng mga natukoy na karapatan sa isang piraso ng IP, walang sinuman ang maaaring tahimik na alisin ang mga karapatang iyon, at sinuman ay maaaring i-verify kung sino ang may-ari ng ano, makita kung anong kita ang nabubuo nito, at mag-bid upang makuha o maglisensya nito sa pamamagitan ng bukas, desentralisadong mekanismo. Dahil ang mga karapatang ito ay nasa programmable na imprastraktura, maaari itong ipagpalit sa real time, hatiin sa maraming partido, o balutin sa bagong produkto sa pananalapi at malikhaing produkto.
Ang patunay na gumagana ang modelong ito ay narito na sa mga proyekto tulad ng My Pet Hooligan ng AMGI Studios, isang laro sa blockchain na binuo sa paligid ng 8,888 natatanging 3D character na nabubuhay bilang NFT sa Ethereum. Binago ng AMGI ang dose-dosenang mga karakter, sandata, at accessory sa asset na pagmamay-ari ng manlalaro, na lumalagpas sa dominanteng free-to-play na modelo kung saan ang mga user ay epektibong umuupa ng "skins" mula sa isang saradong server.
Epektibong ginagawang bagong uri ng real-world asset ng diskarte ng AMGI ang IP ng My Pet Hooligan nito. Kung mag-viral ang laro at mas maraming tao ang maglaro, dapat na tumaas ang demand para sa mga NFT na iyon, na nagbibigay-gantimpala sa mga early adopter na kumuha ng panganib na suportahan ang ekosistema bago pa ito maging mainstream. Nagbibigay ang mga asset ng in-game utility, at ang kanilang kakulangan at pagiging kanais-nais ay makikita on-chain sa pamamagitan ng presyo, dami, at metriko ng pakikipag-ugnayan sa mga marketplace at analytics dashboard.
Ang parehong lohika ay lumalampas sa gaming. Maaaring laktawan ng mga musikero ang tradisyonal na label sa pamamagitan ng pagpapalabas ng mga NFT o token na nag-e-encode ng mga karapatan sa royalty, nagpapatupad ng paghahati ng kita sa pamamagitan ng smart contract, at nagbibigay-daan sa mga tagahanga na bumili ng bahagi sa kita sa streaming sa hinaharap nang direkta. Maaaring magbenta ng token ang mga independiyenteng filmmaker na nagbibigay sa mga tagasuporta ng bahagi sa kita mula sa box office, streaming, at paglilisensya, na ginagawang financier at evangelist ang kanilang mga komunidad.
Ang ganitong mga sistema ay lumilikha ng isang ganap na bagong klase ng asset kung saan ang pagtuklas ay nagiging meritokratiko, at mas madaling suriin ang halaga sa pamamagitan lamang ng pagtingin sa on-chain engagement at cash flow. Kung ihahambing sa black-box IP regime ngayon, ang on-chain IP ay mas bukas, transparent, at accessible sa sinumang may koneksyon sa internet at wallet.
Para sa entertainment, mahirap balewalain ang lohika. Pinoprotektahan ng IP na nakabase sa blockchain ang mga creator, nagbibigay kapangyarihan sa mga consumer, at nagbibigay ng standardized na balangkas para sa pakikilahok, na ginagawang aktibong stakeholder ang mga audience mula sa pagiging pasibong mamimili. Sa paglaki ng pag-ampon, asahan na guguho ang mga pader ng imperyo ng media ngayon, na papalitan ng mga bukas na ekosistema kung saan ang bawat kanta, pelikula, at karakter ng video game ay may patas na pagkakataong makahanap ng merkado.
