آیا MegaETH اولین راه‌حل لایه ۲ بلادرنگ واقعی اتریوم است؟

تحلیل یک ادعا: MegaETH و تلاش برای تراکنش‌های بی‌درنگ

چشم‌انداز امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) به دلیل نیاز مداوم به مقیاس‌پذیری و کارایی بیشتر، در وضعیتی از تکامل همیشگی قرار دارد. در قلب این حرکت، اتریوم به عنوان پلتفرم بنیادی قراردادهای هوشمند قرار دارد که علی‌رغم کاربرد بی‌نظیرش، با محدودیت‌هایی در سرعت و هزینه تراکنش‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند. در این میان، MegaETH، پروژه‌ای که توسط شو‌یائو کونگ (Shuyao Kong) هم‌بنیان‌گذاری شده، به عنوان یک راهکار لایه ۲ سازگار با EVM قد علم کرده است تا این پارادایم را متحول کند. ادعای جسورانه آن‌ها چیست؟ تبدیل شدن به «اولین بلاک‌چین بی‌درنگ (Real-Time)» که سرعت تراکنش بالا و تأخیر بسیار ناچیزی را بر بستر اتریوم ارائه می‌دهد. این بیانیه مستلزم یک بررسی انتقادی است: «بی‌درنگ» در بستر بلاک‌چین واقعاً به چه معناست و MegaETH چگونه قصد دارد به این هدف جاه‌طلبانه در اکوسیستم پیچیده اتریوم دست یابد؟

در محاسبات سنتی، «بی‌درنگ» به سیستم‌هایی اطلاق می‌شود که انجام عملیات در آن‌ها در یک بازه زمانی مشخص و اغلب بسیار کوتاه تضمین شده است؛ امری که برای برنامه‌هایی مانند کنترل صنعتی یا ناوبری پرواز حیاتی است. در یک بلاک‌چین، این تعریف ظریف‌تر می‌شود. «بی‌درنگ» واقعی به معنای نهایی‌سازی (Finality) تقریباً آنی تراکنش است؛ یعنی نقطه‌ای که در آن تراکنش به صورت بازگشت‌ناپذیر به بلاک‌چین اضافه شده و اعتبار آن به صورت جهانی پذیرفته می‌شود. در شبکه اصلی اتریوم، این فرآیند به دلیل مکانیزم اجماع اثبات سهام و فرآیندهای نهایی‌سازی بلاک، می‌تواند چندین دقیقه طول بکشد. تراکنش‌ها تقریباً هر ۱۲ ثانیه در بلاک‌ها گنجانده می‌شوند، اما نهایی‌سازی کامل (جایی که بازگرداندن تراکنش عملاً غیرممکن است) می‌تواند چندین اپوک (Epoch - هر اپوک ۳۲ بلاک است) به طول بیانجامد. این تأخیر، اگرچه برای امنیت بسیار قدرتمند است، اما موانع بزرگی را برای برنامه‌هایی که نیاز به بازخورد فوری دارند، مانند معاملات با فرکانس بالا (High-frequency trading)، بازی‌های تعاملی یا لجستیک پیچیده زنجیره تأمین ایجاد می‌کند. تلاش MegaETH برای پر کردن این شکاف، در صورت موفقیت، نشان‌دهنده یک تغییر بنیادین در نحوه تعامل توسعه‌دهندگان و کاربران با اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز (dApps) خواهد بود.

چالش‌های ذاتی در دستیابی به عملکرد بی‌درنگ در یک بلاک‌چین، از همان اصول طراحی آن ناشی می‌شود: غیرمتمرکز بودن و امنیت اغلب به قیمت سرعت تمام می‌شوند. هر تراکنش باید تأیید شود، در یک شبکه جهانی منتشر گردد و در نهایت از طریق یک مکانیزم اجماع در یک بلاک گنجانده شود. این ماهیت توزیع‌شده، در حالی که از نقاط شکست متمرکز جلوگیری می‌کند، تأخیرهای اجتناب‌ناپذیری را به همراه دارد. رویکرد MegaETH به عنوان یک راهکار لایه ۲ نشان می‌دهد که هدف آن انتقال بخش عمده‌ای از پردازش تراکنش‌ها به خارج از زنجیره اصلی اتریوم است تا بدین ترتیب از این گلوگاه‌های ذاتی عبور کند و در عین حال، از تضمین‌های امنیتی قدرتمند اتریوم بهره‌مند شود.

چشم‌انداز لایه ۲ اتریوم: تلاشی برای مقیاس‌پذیری و سرعت

برای درک تأثیر بالقوه MegaETH، درک بستر گسترده‌تر تلاش‌های مقیاس‌پذیری اتریوم ضروری است. راهکارهای لایه ۲ مجموعه‌ای متنوع از پروتکل‌های خارج از زنجیره هستند که بر روی بلاک‌چین اصلی اتریوم (لایه ۱) ساخته شده‌اند تا توان عملیاتی آن را افزایش و هزینه‌های تراکنش را کاهش دهند. آن‌ها با پردازش تراکنش‌ها به صورت جداگانه از زنجیره اصلی و سپس «تسویه» یا «لنگر انداختن» دوره‌ای وضعیت خود به اتریوم، امنیت را تضمین می‌کنند. این معماری به لایه ۲ها اجازه می‌دهد تا حجم تراکنش‌های بسیار بالاتری را نسبت به لایه ۱ مدیریت کنند.

اکوسیستم فعلی لایه ۲ها عمدتاً با چندین فناوری کلیدی شناخته می‌شود:

• رول‌آپ‌های آپتیمیستیک (Optimistic Rollups): این راهکارها مانند Optimism و Arbitrum، تراکنش‌ها را خارج از زنجیره پردازش کرده و سپس دسته‌های فشرده‌شده داده‌های تراکنش را به اتریوم ارسال می‌کنند. آن‌ها فرض را بر معتبر بودن تراکنش‌ها می‌گذارند («خوش‌بینانه»)، اما یک «دوره چالش» (معمولاً ۷ روزه) را در نظر می‌گیرند که طی آن هر کسی می‌تواند با ارائه «اثبات تقلب» (Fraud Proof) به لایه ۱، یک تراکنش جعلی را به چالش بکشد. اگر چالش موفقیت‌آمیز باشد، تراکنش جعلی بازگردانده می‌شود. در حالی که این روش برای مقیاس‌پذیری بسیار مؤثر است، اما دوره چالش باعث تأخیر قابل‌توجهی در برداشت دارایی‌ها به لایه ۱ می‌شود و آن‌ها را از نظر نهایی‌سازی، کمتر به حالت «بی‌درنگ» نزدیک می‌کند. برداشت‌های سریع ممکن است توسط ارائه‌دهندگان نقدینگی شخص ثالث ارائه شود، اما این کار معمولاً هزینه‌بر است.
• رول‌آپ‌های دانش-صفر (ZK-Rollups): پروژه‌هایی مانند zkSync و StarkNet در این دسته قرار می‌گیرند. آن‌ها تراکنش‌ها را خارج از زنجیره اجرا کرده و سپس «اثبات‌های اعتبار» (Validity Proofs) رمزنگاری‌شده‌ای تولید می‌کنند که درستی این محاسبات خارج از زنجیره را تأیید می‌کند. این اثبات‌ها سپس در لایه ۱ اتریوم ثبت می‌شوند. برخلاف رول‌آپ‌های آپتیمیستیک، ZK-Rollupها نیازی به دوره چالش ندارند، زیرا اعتبار تراکنش‌ها پیش از ثبت، به صورت رمزنگاری‌شده اثبات شده است. این امر نهایی‌سازی تقریباً آنی را پس از تأیید اثبات در لایه ۱ فراهم می‌کند. با این حال، تولید این اثبات‌های پیچیده می‌تواند از نظر محاسباتی سنگین و زمان‌بر باشد، به ویژه برای دسته‌های بزرگ، که خود می‌تواند نوعی تأخیر قبل از در دسترس بودن اثبات برای تأیید ایجاد کند.
• ولیدیوم‌ها (Validiums) و ولیشن‌ها (Volitions): این‌ها گونه‌هایی از ZK-Rollupها هستند که در آن‌ها نحوه در دسترس بودن داده‌ها متفاوت است. ولیدیوم‌ها داده‌های تراکنش را خارج از زنجیره ذخیره می‌کنند که باعث افزایش توان عملیاتی می‌شود اما ممکن است تمرکززدایی را کاهش داده و فرضیات اعتماد جدیدی ایجاد کند. ولیشن‌ها به کاربران این انتخاب را می‌دهند که داده‌های خود را روی زنجیره یا خارج از زنجیره ذخیره کنند.
• سایدچین‌ها (Sidechains): اگرچه از نظر فنی لایه ۲ (به معنای دقیق کلمه) محسوب نمی‌شوند (زیرا اغلب مکانیزم اجماع و مدل امنیتی مستقل خود را دارند)، پروژه‌هایی مانند زنجیره Polygon PoS مقیاس‌پذیری قابل‌توجهی ارائه کرده‌اند. با این حال، امنیت آن‌ها به اعتبارسنج‌های خودشان متکی است و مستقیماً از امنیت قدرتمند اتریوم به همان شکوه رول‌آپ‌ها ارث‌بری نمی‌کنند.

هر یک از این راهکارهای موجود، تعادل‌های متفاوتی میان امنیت، تمرکززدایی و مقیاس‌پذیری برقرار می‌کنند. در حالی که ZK-Rollupها به دلیل نبود دوره چالش، نهایی‌سازی سریع‌تری نسبت به رول‌آپ‌های آپتیمیستیک دارند، زمان مورد نیاز برای تولید اثبات همچنان به این معناست که لحظه شروع تراکنش توسط کاربر تا لحظه نهایی‌سازی رمزنگاری‌شده آن در اتریوم، به معنای واقعی کلمه «بی‌درنگ» (در حد میکروثانیه یا میلی‌ثانیه که در صنایع دیگر مرسوم است) نیست. در همین شکاف است که MegaETH به دنبال نوآوری است و وعده تجربه تراکنشی بسیار سریع‌تر را می‌دهد.

کالبدشکافی معماری «بی‌درنگ» MegaETH

جاه‌طلبی MegaETH برای ارائه عملکرد «اولین بلاک‌چین بی‌درنگ»، مستلزم رویکردی نوین است که تأخیرهای معمول حتی در پیشرفته‌ترین راهکارهای لایه ۲ فعلی را به شدت کاهش دهد. اگرچه جزئیات فنی دقیق معماری آن می‌تواند نوآوری‌اش را بیشتر روشن کند، اما بر اساس روندهای کلی در طراحی بلاک‌چین‌های با کارایی بالا، می‌توان مکانیسم‌های بالقوه آن را استنباط کرد.

هسته اصلی دستیابی به عملکرد بی‌درنگ در یک راهکار لایه ۲ معمولاً حول چند مؤلفه حیاتی می‌چرخد:

1. گنجاندن آنی تراکنش و پیش-تأیید (Pre-Confirmation): به جای انتظار برای تشکیل کامل بلاک و نهایی‌سازی آن در لایه ۱، یک لایه ۲ «بی‌درنگ» احتمالاً پیش-تأیید فوری تراکنش‌ها را ارائه می‌دهد. این بدان معناست که به محض ارسال تراکنش به ترتیب‌دهنده (Sequencer) یا مجموعه اعتبارسنج‌های لایه ۲، کاربر یک تضمین تقریباً آنی دریافت می‌کند که تراکنش در بلاک بعدی گنجانده شده و در نهایت نهایی خواهد شد. این پیش-تأیید ممکن است بر یک مکانیزم اجماع بسیار کارآمد و با تأخیر کم که در داخل خود لایه ۲ عمل می‌کند، متکی باشد.
2. ترتیب‌دهی و اولویت‌بندی پیشرفته (Sequencing): نقش ترتیب‌دهنده در یک رول‌آپ بسیار حیاتی است. وظیفه آن مرتب کردن تراکنش‌ها، دسته‌بندی آن‌ها و ارسال به لایه ۱ است. برای عملکرد بی‌درنگ، MegaETH ممکن است از یک طراحی ترتیب‌دهنده بسیار بهینه با توان عملیاتی بالا استفاده کند که احتمالاً شامل موارد زیر است:
   • موازی‌سازی (Parallelization): پردازش همزمان چندین تراکنش به جای پردازش ترتیبی آن‌ها.
   • سخت‌افزار تخصصی: بهره‌گیری از زیرساخت‌های قدرتمند برای به حداقل رساندن تأخیرهای پردازشی.
   • اجماع مبتنی بر رهبر (Leader-based Consensus): یک رهبر تعیین‌شده یا مجموعه کوچکی از رهبران چرخشی که به سرعت ترتیب تراکنش‌ها را پیشنهاد داده و به اجماع سریع در لایه ۲ دست می‌یابند.
3. مکانیسم‌های نهایی‌سازی سریع: در حالی که لنگر نهایی امنیت، لایه ۱ اتریوم است، MegaETH احتمالاً به دنبال درجه بالایی از نهایی‌سازی درون محیط لایه ۲ خود است که برای اکثر برنامه‌ها به اندازه کافی مستحکم باشد. این می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
   • اجماع داخلی سریع: یک الگوریتم اجماع مبتنی بر BFT (تحمل خطای بیزانس) در میان اعتبارسنج‌های لایه ۲ که می‌تواند در عرض چند ثانیه یا میلی‌ثانیه به نهایی‌سازی برسد.
   • تسویه آپتیمیستیک با تأیید آنی: مشابه رول‌آپ‌های آپتیمیستیک، اما با مکانیسم‌هایی برای تأیید فوری تراکنش‌ها در لایه ۲، در حالی که برای امنیت نهایی به تسویه بعدی در لایه ۱ متکی است. تفاوت کلیدی، تأخیر تقریباً صفر برای تجربه کاربری خواهد بود، حتی اگر نهایی‌سازی رمزنگاری‌شده در لایه ۱ همچنان در جریان باشد.
   • بهینه‌سازی اثبات‌کننده (Prover) برای ZK-Rollups: اگر MegaETH نسخه‌ای از ZK-rollup باشد، به پیشرفت‌های قابل‌توجهی در تولید اثبات ZK نیاز دارد تا اطمینان حاصل شود اثبات‌ها با حداقل تأخیر تولید و به لایه ۱ ارسال می‌شوند. این امر می‌تواند شامل اثبات‌کننده‌های بسیار توزیع‌شده یا شتاب‌دهنده‌های سخت‌افزاری تخصصی باشد.
4. در دسترس بودن داده‌های کارآمد (Data Availability): نحوه در دسترس قرار گرفتن داده‌های تراکنش بسیار مهم است. اگرچه ارسال تمام داده‌ها به لایه ۱ بالاترین امنیت را فراهم می‌کند، اما می‌تواند هزینه‌بر و کند باشد. MegaETH ممکن است کمیته‌های نوآورانه در دسترس بودن داده یا تکنیک‌های شاردینگ (Sharding) را در معماری لایه ۲ خود بررسی کند تا بین سرعت، هزینه و امنیت تعادل برقرار کند و احتمالاً از راهکارهای شاردینگ داده آتی اتریوم مانند EIP-4844 (Proto-Danksharding) بهره ببرد.

سازگاری MegaETH با EVM یک انتخاب استراتژیک است که تضمین می‌کند توسعه‌دهندگان می‌توانند به راحتی dAppها و قراردادهای هوشمند موجود خود را بدون تغییرات عمده از اتریوم منتقل کنند. این امر مانع ورود را کاهش داده و به MegaETH اجازه می‌دهد تا بلافاصله به اکوسیستم وسیع توسعه‌دهندگان و پایگاه کاربران اتریوم متصل شود.

درک تأخیر و توان عملیاتی در بلاک‌چین

برای درک ادعاهای MegaETH، تمایز بین دو معیار که اغلب با هم اشتباه گرفته می‌شوند، حیاتی است:

• توان عملیاتی (تراکنش در ثانیه - TPS): این معیار تعداد تراکنش‌هایی را که یک بلاک‌چین یا لایه ۲ می‌تواند در یک واحد زمانی معین پردازش کند، اندازه‌گیری می‌کند. TPS بالا برای پذیرش پایگاه کاربران بزرگ ضروری است.
• تأخیر (زمان نهایی‌سازی تراکنش): این به زمان سپری شده از لحظه ارسال تراکنش توسط کاربر تا لحظه‌ای که تراکنش در بلاک‌چین بازگشت‌ناپذیر و کامل تلقی می‌شود، اشاره دارد. تأخیر کم برای بازخورد فوری و تعاملات همزمان حیاتی است.

بسیاری از راهکارهای لایه ۲ موجود در توان عملیاتی (پردازش هزاران TPS) عالی هستند، اما دستیابی به تأخیر واقعاً کم (ثانیه یا کمتر) برای نهایی‌سازی کامل رمزنگاری‌شده در لایه ۱ همچنان یک چالش بزرگ است. ادعای «بی‌درنگ» بودن MegaETH عمدتاً این جنبه از تأخیر را هدف قرار داده است. در صورت موفقیت، این امر می‌تواند قفل موارد زیر را باز کند:

• معاملات غیرمتمرکز با فرکانس بالا: امکان اجرای استراتژی‌های معاملاتی پیچیده که نیازمند اجرا و تسویه فوری هستند.
• بازی‌های وب ۳ بدون وقفه: حذف تأخیر در اقدامات داخل بازی، انتقال آیتم‌ها و تعاملات چندنفره بی‌درنگ.
• پرداخت‌های آنی و ریزتراکنش‌ها: تسهیل پرداخت‌های خرد در خرده‌فروشی که در آن‌ها سرعت حرف اول را می‌زند.
• مدیریت زنجیره تأمین پاسخگو: ارائه به‌روزرسانی‌ها و تأییدهای فوری برای لجستیک و موجودی کالا.

ارزیابی «اولین بی‌درنگ»: یک نگاه انتقادی

ادعای «اولین بلاک‌چین بی‌درنگ» بودن، ادعایی جسورانه است و نیاز به موشکافی دقیق دارد. «بی‌درنگ» اصطلاحی است که اغلب با تفسیرهای متفاوتی در فضای بلاک‌چین استفاده می‌شود. در حالی که MegaETH ممکن است به تأخیر بسیار کمی در محیط لایه ۲ خود دست یابد، امنیت و نهایی‌سازی نهایی همچنان از لایه ۱ اتریوم مشتق می‌شود. چالش اصلی در کاهش شکاف زمانی بین تأیید لایه ۲ و تسویه لایه ۱ و اطمینان از استحکام کافی تأیید لایه ۲ نهفته است.

چندین پروژه در اکوسیستم‌های مختلف نیز تأخیر بسیار کم و توان عملیاتی بالا را هدف قرار داده‌اند:

• سولانا، آوالانچ، پروتکل نیر (Near): این‌ها بلاک‌چین‌های لایه ۱ هستند که معماری خود را از ابتدا برای سرعت بالا و کارمزد کم طراحی کرده‌اند و اغلب به نهایی‌سازی زیر یک ثانیه می‌رسند. با این حال، آن‌ها لایه ۱های جایگزین هستند، نه لایه ۲ ساخته شده بر روی اتریوم، و با مدل‌های امنیتی متفاوتی عمل می‌کنند.
• ZK-Rollupهای تخصصی: برخی از طراحی‌های ZK-rollup به طور مداوم مرزهای سرعت تولید اثبات را جابجا می‌کنند و هدفشان رسیدن به اثبات‌های اعتبار تقریباً آنی است.
• اپ-چین‌ها و زیرشبکه‌ها (App-Chains/Subnets): راهکارهایی مانند ساب‌نت‌های آوالانچ یا سوپرنت‌های پالیگان به پروژه‌ها اجازه می‌دهند بلاک‌چین‌های بسیار سفارشی‌سازی شده و با کارایی بالا بسازند که می‌تواند به تأخیر بسیار کمی در اکوسیستم خود دست یابد.

تمایز MegaETH در جایگاه‌یافتگی صریح آن به عنوان یک لایه ۲ اتریوم متمرکز بر عملکرد «بی‌درنگ» است. این بدان معناست که می‌خواهد این عملکرد را در حالی ارائه دهد که مزایای امنیتی و تمرکززدایی اتریوم را حفظ کند. بنابراین، ادعای «اولین» باید در این بستر خاص درک شود: اولین لایه ۲ اتریوم که به عملکردی دست می‌یابد که آن را بی‌درنگ تعریف می‌کند، به ویژه در رابطه با تأخیری که کاربر حس می‌کند.

چالش‌های اثبات و حفظ قابلیت‌های «بی‌درنگ» در یک محیط عملیاتی قابل‌توجه است:

• ترافیک شبکه: حتی با وجود لایه ۲های بهینه، جهش در فعالیت‌ها می‌تواند زیرساخت شبکه را تحت فشار قرار داده و به طور بالقوه تأخیر را افزایش دهد.
• ممیزی‌های امنیتی و قابلیت اطمینان: هر معماری جدید، به ویژه معماری که مرزهای عملکرد را جابجا می‌کند، به ممیزی‌های دقیق نیاز دارد تا از امنیت آن اطمینان حاصل شود.
• تمرکززدایی در برابر سرعت: اغلب سریع‌ترین سیستم‌ها متمرکزتر هستند. MegaETH باید نشان دهد که چگونه درجه کافی از تمرکززدایی را در میان ترتیب‌دهنده‌ها یا اعتبارسنج‌های خود حفظ می‌کند تا از نقاط شکست واحد یا سانسور جلوگیری کند.
• اثبات عملکرد در عمل: معیارهای تئوری توان عملیاتی و تأخیر باید در استفاده واقعی در شبکه اصلی (Mainnet) تأیید شوند. آزمون واقعی، عملکرد آن تحت بار ترافیکی و استرس شبکه خواهد بود.

پیامدهای گسترده‌تر برای آینده اتریوم

اگر MegaETH موفق شود وعده خود را مبنی بر «اولین لایه ۲ بی‌درنگ» اتریوم محقق کند، پیامدها برای اکوسیستم گسترده‌تر اتریوم عمیق خواهد بود:

• گسترش چشم‌انداز برنامه‌ها: تأخیر فعلی در اتریوم و حتی برخی لایه ۲های موجود، دامنه dAppها را محدود کرده است. عملکرد بی‌درنگ درها را به روی برنامه‌های بسیار تعاملی باز می‌کند که قبلاً غیرممکن تلقی می‌شدند (مانند صرافی‌های غیرمتمرکز با سرعت صرافی‌های متمرکز یا بازی‌های MMO در مقیاس بزرگ).
• بهبود تجربه کاربری: تأخیر کمتر مستقیماً به تجربه کاربری روان‌تر و بصری‌تر تبدیل می‌شود و شکاف بین اپلیکیشن‌های سنتی وب ۲ و وب ۳ را پر می‌کند.
• تأیید بیشتر تز مقیاس‌پذیری لایه ۲: موفقیت MegaETH قدرت و انعطاف‌پذیری نقشه راه مقیاس‌پذیری ماژولار اتریوم را نشان می‌دهد.
• افزایش رقابت و نوآوری: موفقیت MegaETH بدون شک پروژه‌های دیگر لایه ۲ را ترغیب می‌کند تا در زمینه سرعت و کارایی نوآوری بیشتری داشته باشند.

نگاه به آینده: مسیر منتهی به شبکه اصلی و فراتر از آن

سفر از مفهوم تا یک بلاک‌چین کاملاً عملیاتی و آماده تولید، دشوار است. برای MegaETH، مانند هر پروژه جاه‌طلبانه دیگری، حمایت مالی زودهنگام چهره‌های برجسته یک رای اعتماد قوی است، اما تضمینی برای موفقیت نیست.

گام‌های حیاتی بعدی برای MegaETH شامل موارد زیر خواهد بود:

1. توسعه فنی و تکرار: تبدیل طرح‌های معماری تئوری به کدهای مستحکم و بدون باگ.
2. آزمایش‌های دقیق و ممیزی‌ها: تست‌های گسترده تحت شرایط بار مختلف و ممیزی‌های امنیتی جامع توسط اشخاص ثالث مستقل.
3. جذب توسعه‌دهندگان و رشد اکوسیستم: جذب توسعه‌دهندگان برای ساخت برنامه روی MegaETH کلید بقای بلندمدت آن است.
4. جامعه‌سازی و حاکمیت: ایجاد یک جامعه قوی و یک مدل حاکمیتی شفاف برای پایداری بلندمدت.
5. استقرار در شبکه اصلی و تأیید عملکرد: اثبات نهایی، عملکرد زنده آن در یک شبکه اصلی عمومی خواهد بود.

تلاش MegaETH برای تبدیل شدن به «اولین بلاک‌چین بی‌درنگ» در اتریوم، نشان‌دهنده نوآوری مداوم در فضای کریپتو است. اگرچه اصطلاح «بی‌درنگ» خود نیاز به بررسی منتقدانه دارد، اما هدف زیربنایی آن برای کاهش چشمگیر تأخیر تراکنش‌ها در لایه ۲ اتریوم، یک مرز تکنولوژیک مهم است. موفقیت آن می‌تواند نویدبخش دوران جدیدی برای اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز باشد و تجربه‌هایی را ممکن سازد که به همان اندازه خدمات اینترنتی سنتی، روان و آنی هستند، در حالی که همچنان بر اصول امنیت و تمرکززدایی اتریوم استوار مانده‌اند.