بیل دادلی، رئیس سابق فدرال رزرو نیویورک، هشدار داده است که فدرال رزرو در خطر از دست دادن اعتبار خود به عنوان مبارز با تورم قرار دارد، پس از بیش از پنج سال عدم دستیابی به هدف 2 درصدی خود، درست در زمانی که کریستوفر والر، رئیس جدید فدرال رزرو، تلاش میکند بازارها را متقاعد کند که هنوز هم میتواند انتظارات را تثبیت کند.
طبق گزارشهای اخیر از اظهارات دادلی، رئیس سابق فدرال رزرو نیویورک گفت "شگفتانگیزترین نکته در مورد پنج سال گذشته" این است که تورم به طور مداوم بالاتر از هدف بوده است، با این حال فدرال رزرو طوری رفتار کرده است که گویی به اندازه کافی عمل کرده و با اطمینان میتواند درباره کاهشها صحبت کند. در یک مقاله قبلی و مصاحبههای بعدی، دادلی استدلال کرد که نرخ بهره خنثی، یا r*، "بسیار بالاتر از آن چیزی است که فدرال رزرو تشخیص میدهد،" که به این معنی است که سیاست واقعی آنقدر که مقامات ادعا میکنند سختگیرانه نیست و بانک مرکزی "به اندازه کافی برای مبارزه با تورم اقدام نکرده است."
هشدار اصلی دادلی در مورد انتظارات است تا دادههای گذشتهنگر. او مکرراً هشدار داده است که اگر مقامات فدرال رزرو اجازه دهند تورم برای مدت طولانی بالای 2% بماند، خانوارها و بازارها شروع به فرض خواهند کرد که 3-5% وضعیت عادی جدید است، که کاهش تورم را بدون تحمیل رکود شدید در آینده بسیار دشوارتر میکند. این نگرانی در تحقیقات گستردهتر در مورد اعتبار فدرال رزرو منعکس شده است: یک تحلیل RSM اشاره کرد که انتظارات یک ساله پیش رو که توسط فدرال رزرو نیویورک اندازهگیری شده بود، به حدود 3.2% رسیده است، در مقابل نرخ سربه سر تورمی پنج ساله در پنج سال آتی نزدیک به 2.34%، که این شکاف نشان میدهد اعتماد کوتاهمدت به هدف 2% قبلاً از بین رفته است.
اظهارات دادلی برای کریستوفر والر، که با شهرت یکی از اولین مقاماتی که مایل به صحبت درباره کاهش نرخها بود، سمت ریاست فدرال رزرو را بر عهده گرفت – اما وقتی تورم چسبنده ماند، مسیر خود را معکوس کرد، ناخوشایند است. والر در سخنرانی این ماه خود در آلمان گفت که "دیگر نمیتواند رأی دادن به افزایش مجدد نرخ بهره را رد کند" اگر تورم کاهش نیابد، و افزود که "تردید نخواهد کرد" در حمایت از افزایش نرخ بهره اگر معیارهای انتظارات تورمی نشانههایی از بیثباتی نشان دهند.
این جملات تقریباً شبیه پاسخی مستقیم به انتقاد دادلی است. دادلی و دیگر مقامات سابق هشدار دادهاند که کاهش بیش از حد سریع، یا تکیه بر معیارهای جایگزین تورم برای اعلام پیروزی، تنها بازارها را متقاعد میکند که فدرال رزرو به دنبال بهانههاست، و به جای بازگرداندن اعتبارش، آن را تضعیف میکند. یک تفسیر اخیر اشاره کرد که استفاده از معیارهای "میانگین تعدیلشده" (trimmed mean) یا "هسته فوقالعاده" (supercore) برای اعلام دستیابی به هدف 2 درصدی "خطر تضعیف اعتبار بانک مرکزی را در پی خواهد داشت"، به خصوص پس از سالها عدم دستیابی به هدف اصلی.
مسئله عمیقتر این است که فدرال رزرو توانسته است هر دو طرف این بحث را عصبانی کند. منتقدانی مانند دادلی و کوین وارش میگویند بانک مرکزی نرخهای خنثی را دستکم میگیرد و اجازه میدهد تورم ادامه یابد، که آیندهای را به خطر میاندازد که در آن انتظارات از بین میرود و یک چرخه سختتر انقباضی مورد نیاز خواهد بود. دیگران، در نشریاتی مانند فوربس، استدلال میکنند که کل ایده فدرال رزرو به عنوان "مبارز با تورم" یک اسطورهشناسی ریشه در تفکر منحنی فیلیپس دارد، و بانک مرکزی در بهترین حالت نقشی فرعی در پویاییهای واقعی تورم ایفا میکند.
بانکهای مرکزی با انتظارات زندگی میکنند و میمیرند، و اینجاست که دادلی تلاش میکند ضربه نهایی را وارد کند. اگر بازارها، شرکتها و خانوارها دیگر باور نکنند که فدرال رزرو هر کاری که لازم باشد برای اجرای 2 درصد در طول زمان انجام خواهد داد، رفتار تعیین دستمزد و تعیین قیمت به طور پیشفرض شروع به تثبیت تورم بالاتر میکند و هدف را خودکشی میکند.
این دقیقاً همان خطری است که والر به شیوه خود به آن اشاره کرده است. او تأکید کرده است که تثبیت انتظارات بلندمدت برای دستیابی به هدف 2 درصدی "حیاتی" است و هشدار داده است که اگر این انتظارات تغییر کند، فدرال رزرو مجبور خواهد شد با قدرت پاسخ دهد – حتی به قیمت کاهش رشد کوتاهمدت – تا اعتبار خود را نجات دهد.
حقیقت ناخوشایند نهفته در هشدار دادلی این است که فدرال رزرو دیگر فقط با تورم مبارزه نمیکند؛ بلکه با این گمان مبارزه میکند که کنترل روایت را در پنج سال گذشته از دست داده است. اینکه والر آن اعتماد را بازیابی کند یا این گمانها را تأیید کند، کمتر به آنچه او درباره 2% میگوید بستگی دارد و بیشتر به اینکه آیا او مایل است از این هدف با انتخابهای سیاستی که واقعاً دردناک هستند، حمایت کند یا خیر.
